Zaraki Kenpachi :: บันทึกประจำวัน... [10/7/08]
posted on 10 Jul 2008 20:01 by yachi-kenjung
ฉัน.. ซาราคิ เคมปาจิ หัวหน้าหน่วยที่ 11 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ ในโซลโซไซตี้
โซลโซไซตี้ คือ มิติที่ประกอบด้วยอนูวิญญาณเป็นพื้นฐาน ไม่ว่าสิ่งก่อสร้าง ต้นไม้ ก้อนหิน
หรือพื้นดิน
ดังนั้นวิญญาณที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้จึงอยู่ในสภาพของสิ่งมีชีวิตที่มีอนูวิญญาณเป็นพื้นฐาน
คล้ายคลึงกับโลกที่มีอนุภาคต่างๆ เป็นพื้นฐานของมวลสารนั่นเอง
วิญญาณจึงมีอวัยวะมีเลือดเฉกเช่นเดียวกับร่างกายมนุษย์ต่างกันเพียงอนุภาคมูลฐานเท่านั้น
ฉัยมาจากเขตเมืองลูคอนที่ 80 ที่ชื่อว่า "ซาราคิ" โดยชื่อ "เคมปาจิ"
เป็นชื่อที่มอบให้กับยมทูตที่เก่งกาจและชอบการฆ่าฟันมากที่สุด
ฉันได้พบกับยาจิรุในเมืองลูคอนเขตที่ 79 ทันทีที่เขาเข้าบรรจุใน 13
หน่วยพิทักษ์
ฉันได้ดวลกับหัวหน้าหน่วยและฆ่าอดีตหัวหน้าหน่วยที่ 11
และฉันได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยที่ 11 แทน
แม้ว่าฉันจะไม่รู้ชื่อดาบฟันวิญญาณของตัวเอง
และไม่สามารถปลดปล่อยดาบทั้งขั้นต้นและปลดปล่อยสวัสดิกะได้เลย
แต่ด้วยเพราะความสามารถและมีความมุ่งมั่น
จึงเป็นหัวหน้าหน่วยคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ไม่สามารถปลดปล่อยดาบได้
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!!!!
ทำไมมันช่างน่าเบื่ออย่างนี้!!
ยัยเปี๊ยกก็ดึงดันจะให้ข้าเขียนเจ้าสมุดเล่มเล็กๆ นี้ให้ได้!
ว่าแต่! เจ้าสู้เป็นมั้ย!?
แน่นอน! เจ้าสู้ไม่เป็นหรอก เพราะเจ้ามันเป็นแค่สิ่งของที่ใช้ระบายอารมณ์ในแต่ละวันเท่านั้น!
ข้าพูดถูกไหมล่ะ!? หรือว่าผิด!?
สิ่งของน่ะ ไม่จำเป็นต้องต่อสู้หรอก และไม่จำเป็นต้องดำรงชีวิตด้วย
เพราะมันมีมาเพื่อใช้ให้เป็นประโยชน์แก่พวกมนุษย์ และเหล่าวิญญาณ กับยมทูตอย่างพวกเราเท่านั้นเอง
ไม่รู้ตาแก่ันั่น! [ผู้เฒ่ายามาโมโตะ] คิดพิเรนท์อะไรอีก!
มาจัดงานประชันความสวยในช่วงสถานการณ์ที่จะต้องมีแต่การประลองดาบแก้เบื่อ แก้เซ็งของพวกเรา!!
อ๊าก!!! ข้าจะระเบิดสมองตายเพราะความเบื่อหน่ายเซ็งโลกสุดชีวิตเนี่ยแหละ!
แถมช่วงนี้ยังมีแต่หนุ่มๆ หน่วยอื่นมาเจ๊าะแจ๊ะกับยัยเปี๊ยกนี่อีก!
ข้าล่ะกลุ้มใจจริงๆ เล้ย!! แต่มีเจ้าก็ดีเหมือนกัน
ข้าจะได้ระบายอารมณ์ออกมาได้อย่างเต็มที่ ไม่เก็บกดอีกต่อไป!
ข้าเกือบเผลอฉีกไอ้สมุดเล่มเล็กๆ นี่ซะแล้ว
ไม่อย่างนั้นยาจิรุได้ใช้ให้ข้าไปซื้อใหม่แน่เลย
ก็ข้าไม่ชอบรูปขนมหวานที่หวานเสียจนมดยังเลี่ยนเลย
ข้าต้องการสมุดบันทึกปกสีทึมๆ แต่ยัยเปี๊ยกก็เถียงกลับมาว่า
"ถ้าเคนจังจะบันทึกทั้งที ต้องเอาสีสดใสสิ เคนจังน่ะ...
ทำหน้าอย่างกะลิงเบื่อโลกตั้งนานแล้ว ร่าเริงมั่งสิ เคนจัง!"
ข้าล่ะล้มหงายหลังไปตั้งแต่ตอนที่ยัยนั่นพูดว่า "ทำหน้าอย่างกะลิงเบื่อโลก" แล้ว
ช่างสรรหาคำมาพูดจริงๆ ยัยเปี๊ยกเอ๊ย!
เห็นที่ข้าจะต้องแอบดอดไปซื้อสมุดบันทึก แล้วแอบบันทึกคนเดียวซะแล้ว...
อ้อ! แล้วก็ไอ้ที่ข้างบนน่ะ ข้าก็แค่ลองเขียนให้มันดูมีภูิมิฐานน่ะ
แต่เขียนแล้วขยะแขยงตัวเองชะมัด ก็ข้าไม่ใช่คนลูกผู้ดีมีชาติตระกูลอย่างเจ้าคุจิกินี่นะ
จะได้พูดได้อย่างสละสลวย มีมารยาทปานนั้น!
จะว่าไปเจ้าคุจิกิก็ทำหน้าเหมือนผีตายซากฉีดยาชาไว้ที่หน้าตลอดเวลานั่นแหละ!
ส่วนคุจิกิคนน้องก็เอาแต่นั่งซึมเศร้าอยู่ในห้อง! ไม่รู้คิดอะไรอยู่ ไม่ออกมาดูโลกมั่งเล้ย!
สงสัยคงยังอาลัยอาวรณ์เจ้าอิจิโกะอยู่ล่ะมั้ง ข้าก็ยังอาลัยเลย!
ไม่ได้ฟันคนเล่นมานานแล้ว ชักเบื่อๆ อย่างลองหาอารันคาร์เก่งๆ ซักด้วย แล้วซัดมันซะ
แก้เบื่อ แก้เซ็งไปพลาง ไม่ก็ฮอลโลว์ ไม่ใช่อยู่ว่างๆ ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้!
เฮ้อ! ยิ่งพูดยาวยิ่งเหมือนคนแก่เข้าไปทุกที งั้นก็ขอจบบันทึกสั่วๆ ของข้าแึ่ค่นี้ก่อนแหละ
